Το σχολείο μας είναι ο χώρος όπου εκπαιδευτικοί – μαθητές – μαθήτριες, περνάμε ένα μεγάλο κομμάτι της κάθε μέρας. Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη να ομορφύνουμε το χώρο μας και αυτή η ανάγκη εκφράστηκε μέσω της δημιουργίας γκράφιτι και ζωγραφικών πινάκων στους τοίχους του κτιρίου.

«Ταυροκαθάψια: ένα έργο ύμνος στην αγάπη για το ζώο -ταύρο, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό»

Η λέξη «ταυροκαθάψια» αποτελείται από τη λέξη ταύρος και από το ρήμα «καθάπτω» και «καθάπτομαι» και σημαίνει κρατιέμαι, στηρίζομαι, προσκολλούμαι (εν προκειμένω στα κέρατα του ταύρου).
Τα ταυροκαθάψια ήταν άθλημα, στο οποίο ο αθλητής εκτελούσε άλματα πάνω από έναν ταύρο. Η γιορτή ήταν αφιερωμένη στον θεό Ποσειδώνα, τον θεό των σεισμών.
Οι τελετές αυτές ίσως να αποσκοπούσαν στην αποτροπή του σεισμού με μαγικό τρόπο. Γι’ αυτό άλλωστε παρατηρούμε ότι τα ταυροκαθάψια, τελούνταν ως επί το πλείστον, σε περιοχές που μαστίζονταν από σεισμούς.
Το άθλημα, αντίθετα με την ταυρομαχία, δεν απαιτούσε το φόνο των ταύρων. Ο σκοπός του ήταν να αναδείξει την τόλμη, την ευλυγισία του σώματος, την χάρη, την ακρίβεια, την ταχύτητα και την αντίληψη, την αρμονία των κινήσεων και την ισορροπία του ταυροκαθάπτη.
Τα ταυροκαθάψια απευθύνονταν σε καλά γυμνασμένους νέους, αγόρια και κορίτσια και προσέφεραν ένα εντυπωσιακό θέαμα μέσα από τις παράτολμες φιγούρες τους στο πλαίσιο κάποιας θρησκευτικής τελετής που πιθανώς να συνδεόταν με την Μητέρα Γη.

Άμφισσα, περιτριγυρισμένη από βουνά και ελαιόδεντρα,
είναι «η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει…»
στην ιστορία και την εξέλιξη των παραδόσεων.

Μια πόλη Με Μεγάλη Ιστορία.. για ρομαντικούς και ταξιδευτές του νου και της ψυχής… Η πόλη μας.
Ο Αριστοτέλης δήλωσε ότι το όνομα της Άμφισσας προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα
«αμφιέννυμι», που σημαίνει «περιβάλλει», επειδή είναι ανάμεσα στα δύο βουνά.
Κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας η Άμφισσα αποκτά την ονομασία Σάλωνα, η οποία προέρχεται από τη λέξη «σάλος» που σημαίνει τράνταγμα, εξαιτίας των πολλών σεισμών που συνέβαιναν στην περιοχή.

Μαθητική Ζωή – Διάλειμμα

Ο χώρος του προαυλίου είναι χώρος θαυμάτων, προσδοκιών, καταξίωσης , χώρος στον οποίο κάθε έφηβος – έφηβη έχει ή διεκδικεί τον ρόλο του.
Το διάλειμμα στο προαύλιο του σχολείου είναι στο μυαλό των περισσοτέρων ταυτισμένο με τη χαρά και την εκτόνωση, είναι ο ολοζώντανος εκείνος χρόνος, κατά τον οποίο το παιδί αισθάνεται πως ζει όπως αυτό θέλει.
Προσφέρει δυνατότητες εκτόνωσης της κινητικότητας και της συναισθηματικής φόρτισης των παιδιών, καθώς και ευκαιρία για χαλάρωση της πνευματικής έντασης που προκαλούν οι απαιτήσεις του μαθήματος.
Είναι χρόνος στον οποίο τα παιδιά εδραιώνουν φιλίες, ασκούνται σε συμπεριφορές, αλληλοαξιολογούνται και κρίνονται, κτίζουν την (αυτο)εκτίμησή τους.
Με λίγα λόγια είναι χρόνος κοινωνικοποίησης ποιοτικός και πυκνός.